Urodzinki i takie tam...

Wciąż mam zaległości w blogowaniu...

Zawsze coś...

Cały zeszły tydzień była na zwolnieniu. Akurat w tygodniu, w którym każdego dnia miałam jakąś imprezę...
A ja z łóżka nie mogłam się podnieść :(

Imieniny mamy, dzień ojca, imieniny taty, urodziny mojego M, nasza rocznica ślubu, imieniny teścia i na końcu imieniny brata :)  

Po raz pierwszy nie miałam prezentów, nie mogłam niczego zorganizować na czas.

Bliżej weekendu było już lepiej, więc wyprawiliśmy mojemu M urodzinki. 

Nie mogłam powstrzymać śmiechu, kiedy szwagier zapytał dlaczego na torcie napisane jest "33". Powiedziałam,żeby sobie odjął od swego wieku 3 i będzie wiedział ;)

Tort został pochłonięty w zastraszającym tempie, nawet nie miałam jak go uwiecznić na zdjęciu. Udało się uwiecznić Shreka :)

Od wczoraj zaczęłam urlop :) 

Pierwszy urlop od dawna kiedy nie miałam planów...

Jakiś wyjazd za granicę nie wchodził raczej w grę, ostatnio mnóstwo pieniędzy wydaliśmy na służbę zdrowia.
Jednak wczoraj, oczywiście spontanicznie, zarezerwowałam nocleg w moim ukochanym Zakopanem ;)
Może nie Zakopane kocham, ale na pewno Tatry :)
Już nie mogę doczekać się dnia wyjazdu...

Poza tym mam plany remontowe.

 Trzymajcie kciuki,żebym się w końcu wzięła "w kupę" i coś zrobiła :)
Na początek remontu zakupiłam nową wagę do kuchni ;)

Miłego tygodnia życzę

Ania

Kilka kroków do...

...do czego?

...do szczęścia?

...do spokoju?

...do wakacji?

Ostatnie 2 miesiące to dla mnie szczególny czas. 

Czas zmian...czas, w którym wiele rzeczy się wyjaśniło, czas który nauczył mnie,że trzeba być cierpliwym. 

Czas, w którym zmieniło się moje podejście do życia, w którym zwątpiłam w słowo "przyjaźń". Jednocześnie były to dwa miesiące, które dały nadzieje,że coś się zmieni...Zmieni na lepsze.

Czas wyborów, ciężkich wyborów...

 Powoli zbieram się w sobie i czuję,że mój charakter nabrał barw. 

Mocno stąpam po ziemi i wiem, czego chce. 

Czuję,że zaczyna się jakiś nowy etap w życiu.

Są jeszcze dni, kiedy nie mogę się "poderwać", zebrać w sobie...

A tyle mam planów...

Kredowa ściana w kuchni,drobne prace wykończeniowe, za które nie mogę się zebrać...

i przede wszystkim trzeci pokój...

Ostatnio zaniedbuję sferę blogowania...myślę,że przyjdzie właściwy czas, kiedy się "rozkręcę" :)

Za 1,5 tygodnia zaczynam urlop.

Po raz pierwszy nie mam planów i czuję się z tym strasznie.

Jestem typem osoby, która nie potrafi spędzać urlopu z pilotem.

Trzy lata z rzędu odwiedzaliśmy Chorwacje.

Kocham ten kraj :)

W tym roku musiałam dokonać wyboru...

Czuję się z tym strasznie, ale życie to ciągłe dokonywanie wyborów.

Pozostały mi tylko wspomnienia...

Życzę wspaniałego, długiego weekendu :)

Ania

Sezon na ...

A po truskawkach przyszedł czas na czereśnie... :)

Miłego tygodnia wszystkim życzę :)

Ania

Czuję miętę do mięty :)

Ostatnio mało mnie tu...

Mało piszę, a jak już piszę to zastanawiam się, ile osób tu zagląda.

Rzadko też zaglądam do Was, choć staram się być na bieżąco.

Dziś postanowiłam zacząć "porządki", cokolwiek to znaczy :)

Na pierwszy ogień poszły mięty, które zakupiłam będąc na festiwalu kwiatów.

Oba rodzaje, marokańską i pomarańczową, przycięłam i zamroziłam. 

Mięty rosną jak szalone, nie jestem w stanie ich od razu wykorzystać, a że głównie używam ich do wody czy też lemoniady, postanowiłam je zamrozić.

Mięta marokańska ma intensywniejszy zapach niż pomarańczowa, ale delikatniejszy niż zwykła mięta. 

Przynajmniej ja mam takie odczucia :)

Listki przypominają tą klasyczną, natomiast pomarańczowa wygląda jak bazylia :)

Ma łagodniejszy zapach, z nutką pomarańczy. 

Uwielbiam miętę! Nadchodzą upalne dni, więc bez mięty, lodu, wody i cytryny ani rusz :)

W dalszej kwestii porządków, chciałabym pochwalić się moją nową zdobyczą...

A mianowicie udało mi się ostatnio upolować na giełdzie staroci tacę. 

Jest prawie idealna, taką jaką chciałabym mieć. 

Marzy mi się taka prawdziwa, marokańska, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi, to co się ma :)

A że taca kosztowała mnie całe 5zł, uważam,że każdego by skusiła. 

Muszę ją jeszcze doczyścić, usunąć zacieki z rdzy i wypolerować.

 Najważniejsze,że jest nieporysowana :)

Niebawem postaram się pokazać Wam moje kolejne nabytki,

 tym razem ze sklepiku Lilli i Ady :)

Ściskam

Ania

Dzień Matki

Dziś Dzień Matki...

Nigdy nie lubiłam tego określenia, "matka". U mnie zawsze mówiło się "mamusiu", "mamo"....

To dla mnie szczególny dzień. Nie dlatego,że sama jestem mamą...
Na razie nie zapowiada się, bym nią szybko została...

Dzień Matki jest dla mnie szczególny, ponieważ od trzech lat go nie obchodzę....

Nie obchodzę w taki sposób jak inni.
Nie biegam i nie szukam prezentów, nie kupuję kubków, szali, apaszek, słodkości...
W ten dzień idę z bukietem kwiatów na cmentarz....

Moja mama odeszła nagle,po ciężkiej chorobie.
Nie byłam przygotowana na jej odejście, w ciągu godziny mój świat runął....

 Minęło wiele czasu zanim pogodziłam się z tym,że mojej mamusi nie ma.
Najgorsze jest poczucie,że nie doceniałam jej...że za mało ją doceniałam. 

Ale wiem już teraz, jak wiele się od niej nauczyłam.
 Kocham...za rzadko jej to mówiłam...

Wszystkim Mamom życzę samych cudownych, pełnych miłości dni :*

Ania

Co za maj...

Dziś nadrabiam zaległości w blogowaniu...:) 

Ostatnio brakowało mi czasu na wszystko, a już tym bardziej na zaglądanie na moje ulubione blogi.

Pogoda dziś nas nie rozpieszcza, za oknem siąpi deszcz...Jest zimno i wietrznie. Taki październik, a nie maj. Tylko liście na drzewach zdradzają,że to wiosna a nie jesień.

Od trzech dni mieszkam z mężem w moim rodzinnym domu. 

Wszystko za sprawą wyjazdu mojego taty do Budapesztu.Opieka nad babcią spadła na mnie. 

Powiem szczerze,że ostatnio miewam mnóstwo nerwowych sytuacji i pobyt tu dobrze mi zrobił.

 W czwartek poszalałam na ogródku :) Do dziś mam zakwasy :) Jeszcze tyle do zrobienia...a końca deszczu nie widać :( 

Wczoraj zakupiłam nowe wydanie Mojego Mieszkania i dziś mam zamiar spędzić popołudnie na czytaniu :) Wydanie bardzo mi się podoba, bo mogę poznać bliżej Lillę i Agnieszkę-te kobitki tworzą cudne blogi, jestem ich stałą czytelniczką :) A od Lilli idzie już do mnie piękny kosz wiklinowy....

Szkoda,że nie zabrałam ze sobą mojego aparatu...bo zdjęcia moim telefonikiem niezbyt mi wychodzą :(

Życzę Wam miłego i słonecznego weekendu

Ania

Zamek Książ i festiwal kwiatów...

Majówka powoli dobiega końca. 

U nas, na Dolnym Śląsku pogoda niestety dopisała tylko pierwszego dnia. 

I ten właśnie dzień wykorzystaliśmy na zwiedzanie Zamku Książ. 

Tak jak wspomniałam w poprzednim poście, co roku w trakcie weekendu majowego na Zamku odbywa się festiwal kwiatów. 

Już tyle razy się na niego wybierałam, ale w tym roku postanowiłam za wszelką cenę tam być. 

No i nie tylko ja miałam takie plany...

Pierwsze schody w trakcie naszej wycieczki pojawiły się już w Strzegomiu.

 Korek. Stoimy. Po około 20 min udaje nam się ruszyć dalej.

 Dojeżdżamy do Świebodzic i...korek. Tu kolejne 20 minut. 

Wyjazd ze Świebodzic był praktycznie niemożliwy, gdyż pojawił się kolejny, ogromny korek. Dojechanie do parkingu centralnego przy Zamku zajęłoby nam pewnie około godziny. Postanowiliśmy więc, jak mnóstwo innych osób, zostawić samochód w Świebodzicach i ruszyć pieszo. 

Droga była bardzo przyjemna, prowadziła przez park zwany Doliną Różaneczników lub

Traktem Książańskim. 

Niestety, czułam się idąc te ponad 2,5 km, jakbym wracała z jakiegoś koncertu. Z nami szedł istny tłum, a jeszcze większy spotkaliśmy przy samym Zamku. Tam to już jeden za drugim, grzecznie podążaliśmy do kas biletowych. 

A tam koleeeejki! Jedyne 40 minut zajęło nam kupienie biletów :(

Na Zamku było jeszcze gorzej. Jeden, za drugim, gęsiego toczyliśmy się wzdłuż drogi zwiedzania. Ciężko było gdzieś się zatrzymać, zrobić jakieś fajne ujęcie. Ale udało nam się jedno...ucieknąć przed deszczem, bo jak tylko weszliśmy do Zamku zaczęło lać. A jak wychodziliśmy to przestało ;)

W poszczególnych komnatach można było zobaczyć prace konkursowe florystów, jak również wystawy kwiaciarni. Muszę przyznać,że zaskoczyła mnie duża liczba mężczyzn biorących udział w konkursie.

 

W kolejnych komnatach można było zobaczyć drzewka Bonsai z hodowli prywatnych, z różnych krajów. Tu spędziliśmy najwięcej czasu :)

Muszę przyznać,że olbrzymie wrażenie wywarły na mnie same komnaty/sale. Niektóre z mebli, które tam zobaczyłam, chciałabym mieć kiedyś we własnym domu.

W kolejnych salach można było zobaczyć rzeźby z różnego rodzaju szkła, współczesne, jak również sprzed prawie 40 lat.

Była też sala poświęcona historii samego Zamku, jak również obozowi koncentracyjnemu w Rogoźnicy. I właśnie ta ostatnia wywarła na mnie największe wrażenie...a raczej te "pasiaki", które wisiały w gablocie....

 Obiecałam sobie,że następny wyjazd to będzie właśnie wyjazd do muzeum w Rogoźnicy.

Kiedy wyszliśmy z Zamku na tarasy, przestało padać, ale zrobiło się jednocześnie o 10 stopni mniej. 

 

Oczywiście nie można było spokojnie zrobić zdjęcia, co chwilę ktoś wchodził w kadr.

Postanowiliśmy więc ruszyć w stronę stoisk z kwiatami. 

Gdybym tylko miała domek...ech...Kwiaty były śliczne. Pelargonie, begonie, fuksje, hortensje...

Zakupiłam tylko świeże ziółka do kuchni, no i storczyka z polskiej hodowli. Mam nadzieje,że go nie uśmiercę, tak jak poprzedniego :)

 Obiecaliśmy sobie z mężem wrócić na Zamek Książ, kiedy będzie zdecydowanie mniej ludzi ;)

Życzę wszystkim samych słonecznych dni i dużo energii na cały tydzień :*

Ania

PS. Dziękuję, za każdy Wasz ślad tutaj :)