Zawsze marzył mi się dom...
Dom z akcentem drewnianym (bo chyba na typową góralską chatę bym się nie zdecydowała)...
Dom na skraju lasu. Lasu, po którym mogłabym spacerować, biegać, zbierać grzyby...
Dom z dala od zgiełku miasta, z wielkim tarasem, na którym spędzałabym słoneczne popołudnia...wśród świerków, sosen i śpiewu ptaków.
Gdzie nikt nie będzie puszczał muzyki 12h na dobę, gdzie nikt nie zaleje Ci pięć razy łazienki.
A w kuchni będziesz czuć wyłącznie zapach swojego obiadu, a nie mieszankę smażonych kotletów mielonych, bigosu i papierosów.
Życie jednak weryfikuje nasze marzenia i trzeba się pogodzić z tym jak jest.
Że zamiast tarasu jest mały balkon,że zamiast lasu jest sąsiedni blok,że zamiast zapachu grzybów jest smród spalin.
Ale marzenia warto mieć, ponieważ nigdy nie wiemy kiedy mogą się ziścić...
W tym roku zaplanowałam z mężem, że w końcu zabierzemy się porządnie za narty.
Że jedziemy w góry, na parę dni i szkolimy nasze umiejętności.
Przyszedł już taki czas, że prawie wszyscy nasi znajomi powiększyli rodziny, a my wciąż sami...
I na te narty nie ma już nawet z kim jechać.
Człowiek zaczął już tracić nadzieję...
I kiedy już przestał powoli wierzyć,że się uda i oswajał się z myślą,że nasza rodzina będzie liczyć 2 osoby, spełniło się nasze marzenie...Spełniło się z nawiązką :)
Już nie chcę jechać na narty, podszkolimy się razem z dziećmi jak podrosną.
Teraz mój świat zaczyna wirować i znowu pojawiły się marzenia o własnym domu.
Może nie za rok, może nie za dwa...może za 7-8 lat, ale wierzę,że wybudujemy ten dom.
Bo marzenia się spełniają :)
Ania
